Cin ve şeytanlar, saf ateşten, yani, dumansız ateş alevinden yaratılmış ruhanî varlıklardır. Şeytanlar da cin neslindendir.

              Cinler de melekler gibi görünmeyen gizli varlıklar olup çeşitli şekillere girmeye ve zor işler başarmaya  gücü yeten, fakat cins ve mahiyet bakımından meleklerden ayrı yaratıklardır.

                Cinler ve şeytanlar  arasında da insanlar gibi evlenme vardır.

               Cinler de Allah'a îman ve ibâdetle mükelleftirler. Bâzıları isyankâr olup kâfir, bâzıları da itâatli mü'mindirler.

                Ancak şeytanların hepsi isyankâr ve kâfirdirler. Sırf şer işleyen, insanları yoldan çıkarmakla meşgul olan varlıklardır. Şeytanların mü'mini ve itâatlisi yoktur.

                Şeytanların şer, yani kötülük işlemeye devam etmeleri ve buna Allahın izin vermesi; bu Dünyanın imtihan dünyası olması ve gerçek müminlerin de onların vasıtasıyla ortaya çıkmasından dolayıdır.

                Cinler de, Allah'ın izni ve hükmü olmadan hiç kimseye bir iyilik ya da bir kötülük yapamazlar.

                Cinler gaybı bilmez, Allah'ın Peygamberlerine bildirdiği İlâhî vahiyden  haberleri olamaz.

               Cinler insandan evvel yeryüzünün idare ve tedbirini görmekle vazifelendirilmişlerdir, ancak yeryüzünde çok kötülük yaptıkları, fesat çıkardıkları için, sonunda bu görevden alınmışlardır.

                 Yerlerine, insanoğlu tayin edilmiş, yeryüzünün sâhipliği makamına getirilmiştir

                Peygamberimiz, insanlara olduğu gibi cinlere de elçi olarak gönderilmiş, tebliğ vazifesini cinler arasında da yerine getirmiştir. Kurân’da Cin sûresinde bu husus, açık bir şekilde ifade edilmiştir.

Meleklerin ve Şeytanların İnsan Davranışlarına Tesirleri Var mıdır?

              İnsan, yaratılış bakımından, madde ve ruhtandır. Maddî cephesini, fizikî görünüşü olan bedeni ve onun tabiî ihtiyaçları; mânevî cephesini de, mâhiyeti bilinmeyen ruhu ve aklı teşkil eder.

              Bu yaratılışının neticesi olarak, yüce Allah, insana iki türlü duygu vermiştir.

              Birincisi, insanın ruh ve mânâ cephesi ile ilgili olan yüce duygularıdır ki, bunlar insanı ruhanî ve ulvî hayata yükseltir.

              İkincisi ise, insanın maddî ve fizikî yönü ile alâkalı olan bir takım basit duygularıdır. İnsan bu duygularına kayıtsız şartsız uyarsa, ruh cephesi zayıflar, âdeta maddeleşerek âdileşir.

             İnsandaki bu iki çeşit duyguya mukabil, kâinatta da iki çeşit varlık yaratılmıştır: Melekler ve şeytanlar.

             Melekler insandaki ulvî, yüce duyguları harekete geçirir, ona iyiliği telkin ederler.

             Şeytanlar ise, insandaki süflî, alçak duyguları körükleyerek onu dâima kötülük işlemeye yönlendirirler.

             Hadîs-i Şerîfte bu husus, şu şekilde belirtilir:

             "İnsan kalbine iki yönden baskı ve telkin gelir. Birisi melektendir ki, hayrı söyler, hakkı tasdik eder. Kalbinde bunu bulan kimse bilsin ki, bu, Allah'tandır. Ve Allah Teâlâ'ya hamdetsin…

              Diğer telkin ise, Şeytandan gelir; şerri teşvik eder, hakkı yalanlar ve insanı hayırdan uzaklaştırmak ister. Kalbinde bunu bulan kimse, derhal Şeytanın şerrinden Allah'a sığınsın."

              Şu halde, mânen yükselmek, ruhen olgunlaşmak isteyen herkes, Şeytanın içinde uyandırdığı süflî ve kötü arzuları susturmak ve onunla mücadele etmek zorundadır.

            SONUÇ:

           Şeytan kötülüğün simgesidir.İnsan, şeytanı uzakta aramamalıdır.Şunu unutmamalıdır ki, kendi nefsine hakim olan insan, kendi nefsini eğiten insan; şeytandan uzaklaşmıştır. Şeytan ona hiçbir şekilde zarar veremez.